Sejarah Pendidikan Khas di Luar Negara

Sejarah Pendidikan Khas di luar negara mula mendapat tempat di Amerika apabila Public Law  1975 diperkenalkan. Public Law 92-142 (USA) menyatakan undang-undang mengenai hak kanak-kanak khas untuk  menerima pendidikan dan sekiranya ibu bapa gagal dan ingkar maka tindakan undang-undang boleh dikenakan ke atas mereka. Undang-undang ini merupakan yang paling mempengaruhi bidang pendidikan khas.  Akta ini juga mempunyai kesan yang mendalam dalam amalan penaksiran.  Undang-undang ini telah menekankan 6 prinsip iaitu penyisihan sifar, penilaian tanpa diskriminasi, program pendidikan individu, pesekitaran tidak terhad, proses hak dan penglibatan ibu bapa   Manakala di Britain Warnork Report 1978 merancakkan perkembangan pendidikan khas di luar negara.  Kedua-dua negara tersebut telah mendahului lebih kurang 20 tahun lebih awal daripada Malaysia. Kesannya amat besar dari segi pertumbuhan dan perkembangan serta kemajuan dalam pendidikan khas. 

Sebelum laporan Warnock 1978 dikemukakan konsep pendidikan untuk kanakkanak berkeperluan khas adalah berasaskan kepada ‘pengasingan’ iaitu kanakkanak berkeperluan khas belajar di sekolah khas, yang menyekat dan menghalang mereka daripada bergaul dengan kanak-kanak biasa.  Laporan ini menekankan kepada konsep percampuran diantara kanak-kanak berkeperluan khas dengan kanak-kanak biasa yang dikenali sebagai ‘integrasi’ atau ‘inklusif’’diperluaskan. Konsep integrasi atau inklusif menekankan bahawa kanak-kanak berkeperluan khas perlu belajar di sekolah harian biasa dan berpeluang bergaul dengan kanak-kanak biasa. Dasar ini dilaksanakan dan diamalkan hingga ke hari ini.  Dasar ini juga dijadikan panduan kepada negara-negara lain dalam melaksanakan pendidikan khas. 

Public Law 94-142 (di Amerika Syarikat) 

(PL 94-142) telah diperkenalkan pada 29 November 1975 setelah diluluskan oleh Kongres Amerika Syarikat.  Sebelum ini ianya dikenali sebagai Akta Pendidikan untuk Semua Kanak-Kanak Cacat ( Education for All Handicapped Children Act). Pengenalan PL 94-142 adalah bertitik tolak daripada pandangan yang menyatakan bahawa hak kanak-kanak adalah dinafikan apabila mereka  diasingkan  daripada  kanak-kanak  yang  sebaya  dengannya  kerana kemahiran-kemahiran yang lebih tinggi boleh dicapai oleh kanak-kanak khas ini apabila mereka diberi peluang untuk membuat pemerhatian dan juga melibatkan diri dengan kanak-kanak biasa (Odom & McEvoy 1988).

Undang-undang hasil perkembangan pendidikan khas di Amerika Syarikat ini telah dapat menjamin pendidikan percuma kepada setiap individu yang berusia antara 3 hingga 21 tahun. Kanak-kanak yang menghadapi masalah kecacatan akan diberi peluang belajar bersama-sama dengan kanak-kanak   biasa namun kelas khas akan diwujudkan jika kanak-kanak ini tidak mampu belajar seperti kanak-kanak  biasa  yang  lain.   Oleh  itu  ,  guru  Pendidikan  Khas  akan  diperuntukkan  di  setiap  sekolah  bagi  menjaga  hak  kanak-kanak  yang menghadapi masalah ini.

Mandat-mandat Asas PL94-142

Mandat-mandat  asas  PL94-142  telah  diberi  penekanan  pada  tahun  1990, apabila Akta Pendidikan Individu  Kurang Upaya (Individuals with Disabilities Act, Public  Law  94-476)  atau  singkatannya  IDEA  diperkenalkan.  Mandat-mandat tersebut  telah  memberi  penekanan  terhadap:

1. pendidikan  untuk  semua, 
2. persekitaran yang paling tidak mengehadkan (least restrictive environment), 
3. pentaksiran yang  tidak mendiskriminasi,  
4. penyediaan  khidmat  sokongan  yang berkaitan, 
5. hak ibu bapa yang membantah (due process) dan 
6. pendidikan yang sesuai (Rancangan Pendidikan Individu).

Pendidikan untuk semua 

Pendidikan  untuk  semua  adalah  bermaksud  setiap  individu  berhak  untuk mendapatkan pendidikan tanpa mengira masalah yang mereka hadapi.  Oleh itu, kanak-kanak  berkeperluan  khas  juga  tidak  terkecuali  dan  mereka  layak disediakan pendidikan percuma dan pendidikan bercorak awam yang sesuai di dalam kelas atau sekolah khas. Kanak-kanak ini tidak akan dikenakan sebarang bayaran kerana semuanya dibiayai oleh kerajaan Amerika melalui kutipan cukai yang diperolehi   kerajaan. Setiap negeri di Amerika Syarikat telah diminta untuk menyediakan  pendidikan percuma kepada semua kanak-kanak berusia 3 hingga 18  tahun.  Apabila  peruntukan  PL  99-457  diperkenalkan  iaitu  khusus  untuk individu kurang upaya, tumpuan telah diberikan kepada bayi dan kanak-kanak (Jamila 2006). Friend.M (2006), menjelaskan bahawa melalui pendidikan untuk semua, setiap negeri juga telah memperkenalkan  'child find system'  sebagai prosedur untuk menyedarkan masyarakat bahawa perkhidmatan untuk kanakkanak khas telah diwujudkan agar mereka dapat dikesan daripada peringkat awal lagi.

Persekitaran  yang  paling  tidak  mengehadkan  ( least  restrictive environment ) 
Persekitaran yang  paling tidak mengehadkan (  least restrictive environment  ) bermaksud  tidak  ada  pengasingan  sekolah  atau  kelas  dalam  melaksanakan pendidikan bagi individu kurang upaya. Kanak-kanak khas atau individu kurang upaya boleh belajar di dalam sekolah awam biasa dan juga  di dalam kelas kanak-kanak biasa.  Justeru, kanak-kanak ini berhak untuk belajar bersama-sama dengan kanak-kanak yang sebaya dengan mereka melalui program yang efektif. Pendidikan bercorak sebegini dikenali sebagai 'pendidikan inklusif Peruntukan pendidikan secara persekitaran yang paling idak mngehadkan telah membawa kepada pembentukan pendidikan inklusif.  Menurut Jamila (2006), falsafah  pendidikan  uinkulusif  diperkembangkan  daripada  amalan  pendidikan integrasi, dengan matlamat bagi memastikan murid-murid khas mendapat akses pendidikan yang sama dengan kanak-kanak biasa.  Persoalan tentang program inklusif ini bermula di United Kingdom pada tahun 1997, hasil pengaruh dua laporan penting pada awal tahun 1997, hasil pengaruh dua laporan penting yang ditulis oleh Audit Commission dan Her Majesty's Inspectorate of Education yang berkaitan  dengan  bagaimana  kanak-kanak  khas  dapat  diberi  pendidikan berasaskan dana yang adil terhadap semua.

Pentaksiran yang tidak mendiskriminasi

Kanak-kanak  khas dilindungi daripada sebarang elemen bercorak diskriminasi dalam penilaian pendidikan.  Penilaian pendidikan dilaksanakan dalam pelbagai cara.   Namun  dengan  terlaksananya  undang-undang  ini,  penilaian  ke  atas kanak-kanak khas hendaklah diambil kira ciri-ciri yang pada kanak-kanak khas dan  hendaklah  disesuaikan  dengan  kecacatan  atau  kekurangan  mereka. (Yusuf,etal, 2006). Pada peringkat awal penempatan kanak-kanak khas ini, pihak sekolah harus menilai kebolehan kanak-kanak ini melalui penglibatan  Multidisciplinary Team (MDT) yang terdiri daripada pihak pentadbir, guru, pakar perubatan dan pihakpihak  lain   untuk  memastikan  bahawa  kanak-kanak tersebut  memerlukan penempatan di kelas khas tersebut. Seterusnya tahap kebolehan kanak-kanak tersebut  tersebut  akan  dinilai  dan satu  perancangan  pengajaran  dan bentuk penilaian yang bersesuaian akan dilakukan oleh MDT  tersebut. (Yell,M.L 2006).

Penilaian dan pentaksiran seharusnya dilakukan dengan menggunakan bahasa ibunda kanak-kanak tersebut, bersesuaian dengan umur dan tingkahlaku kanak-kanak  tersebut,  lebih  daripada  satu  penilaian  dilakukan  untuk  sesuatu ketidakupayaan  dan  dilakukan  secara  menyeluruh  dalam  katogeri keyidakupayaan kanak-kanak tersebut. (Yell,M.L 2006)

Penyediaan khidmat sokongan yang berkaitan

Ibu bapa adalah merupakan khidmat  sokongan yang  terpenting bagi kanakkanak  khas.  Mereka  memainkan  peranan  penting  dalam  merancang  dan menentukan perkembangan pendidikan setiap kanak-kanak khas. Peranan ini adalah  bertujuan  agar  ibu  bapa  dapat  bersama-sama  mengetahui  setiap maklumat  dan  membolehkan  mereka  membuat  keputsan  bersama  tentang penilaian  dan  perancangan  yang  akan  dilakukan  oleh  guru  terhadap  anak mereka. Khidmat sokongan yang pelbagai seperti MDT (Multidisciplinary Team) adalah diberi penekanan dalam PL 94-142 ini.

Hak ibu bapa yang membantah (due process)

Hubungan yang diwujudkan antara ibu bapa dengan pihak sekolah dan para profesional akan membentuk hak untuk bersuara. Menurut PL 94-142, maklumat mengenai  keyidakupayaan  seseorang  individu  adah  sulit.  Maklumat  ini  tidak akan dikongsi dengan orang yang  tidak berkaitan dalam bidang ini.  Rekod tentang individu yang melihat maklumat ini haruslah disimpan.  Namun , ibu bapa mempunyai  hak  untuk  melihat  semua  maklumat  berkenaan  dan  boleh membantah jika maklumat tersebut tidak tepat. Rekod yang tidak dikehendaki, perlulah dimusnah. Ibu bapa juga perlu dipanggil untuk menghadiri perjumpaan yang melibatkan anak mereka.  Jika ibu bapa dan pihak sekolah tidak bersetuju dengan apa yang telah dilakukan terhadap kanak-kanak khas ini, mereka boleh membantah dan berbincang  terutama  bagaimana  mereka  boleh  terlibat  sama  dalam mengendalikan anak-anak mereka di sekolah (Friend,M 2006).

Pendidikan yang sesuai (Rancangan Pendidikan Individu)

Kanak-kanak khas seharusnya mempunyai program individunya sendiri. Dalam program tersebut perlu dimasukkan perancangan dan matlamat yang hendak dicapai  oleh  kanak-kanak  tersebut.  (Kauffman  dan  Hallahan,  2005). Oleh itu,sejarah dan perkembangan Rancangan Pendidikan Individu atau RPI bermula di  Amerika  Syarikat  apabila  PL  94-142  digubal  menjadi  satu  akta  yang dikuatkuasa  dari  segi  perundangan.  Seterusnya  RPI  menjadi  panduan  di beberapa  buah  negara  termasuk  di  negara  kita  dan  dijadikan  sebahagian daripada  cara  untuk  menilai  murid-murid  berkeperluan  khas. 

Dalam melaksanakan  program  RPI  yang  disediakan  untuk  murid-murid  khas,  maka seharusnya ia mesti mempunyai sekurang-kurangnya lapan komponen seperti yang tercatat di dalam PL 94-142 (Strickland & Turnbull 1990) seperti berikut:

1. Tahap pencapaian pendidikan murid yang terkini.
2. Matlamat tahunan atau pencapaian yang diharapkan pada akhir tahun.
3. Objektif  jangka  pendek  dinyatakan  dalam  bentuk  pembelajaran mengikut  langkah-langkah  berurutan  hingga  membawa  kepada penguasaan matlamat tahunan.
4. Jenis pendidikan khas yang perlu disediakan untuk murid.
5. Jenis perkhidmatan berkaitan (jika perlu) yang akan disediakan untuk murid.
6. Jangka masa murid akan terlibat di dalam program aliran biasa.
7. Ketetapan  tarikh  memulakan  perkhidmatan  dan  jangka  masa perkhidmatan. 

Kriteria  penilaian  objektif  yang  bersesuaian,  prosedur  penilaian,  dan  jadual menentukan  pencapaian  dan  penguasaan  objektif  jangka  pendek  diadakan sekurang-kurangnya  setahun  sekali.RPI  yang  diperkenalkan  ini  dapat dimanfaatkan bersama di kalangan guru-guru khas dan seterusnya digunakan bukan sahaja untuk murid-murid yang dikenalpasti berkeperluan khas tetapi juga untuk murid-murid normal yang disyaki mempunyai keperluan khas dan belum dikenalpasti keperluannya (Mohd Siraj, 1995). 

Rangka Tindakan Samalanca

Negara-negara di dunia termasuk di Asia telah memulakan Program Pendidikan Khas yang bertitik tolak daripada saranan dan gesaan beberapa deklarasi di peringkat  antarabangsa.   Di  antara  deklarasi  yang  menjadi  dasar  kepada pendidikan    khas di Malaysia  adalah The Framework for Action on Special Needs Education (Salamanca Statement) 1994. Rangka Tindakan Salamanca yang diperkenalkan pada tahun 1994 memberi tumpuan kepada dasar, polisi dan amalan pendidikan untuk kanak-kanak dan orang  berkeperluan  khas  .  Rangka  Tindakan  Salamanca  ini  memperakukan tentang hak dan peluang kanak-kanak berkeperluan khas untuk mendapatkan pendidikan serta mempunyai peluang untuk mencapai dan mengekalkan tahap pembelajaran yang diterima. Oleh kerana kanak-kanak berkeperluan khas juga mempunyai  kebolehan,  minat,kemampuan  dan  keperluan  pembelajaran,  satu sistem pengajaran dan pembelajaran perlu direka untuk memenuhi keperluan individu kanak-kanak tersebut dengan melaksanakan aktiviti pendidikan yang bersesuaian dengan perbezaan minat individu.

Selain  itu,  program  pendidikan  untuk  murid  berkeperluan  khas  perlu diimplementasi  supaya  sesuai  dengan  sistem  pendidikan  negara.  Rangka Tindakan  Salamanca  juga  memperakukan  bahawa  kanak-kanak  khas mempunyai hak untuk memasuki sekolah biasa melalui amalan inklusif.  Negaranegara yang bersidang di Salamanca disarankan supaya memberi keutamaan terhadap  polisi  dan  peruntukan  kewangan  agar  sistem  pendidikan  dapat  diperbaiki bagi membolehkan kanak-kanak berkeperluan khas diserapkan dalam sistem  pendidikan  tanpa  mengira  perbezaan  individu  dan  masalah ketidakupayaan mereka.  Kerajaan setiap negara juga digesa supaya mewujud dan mengukuhkan mekanisme merancang, memantau dan menilai pendidikan yang  disediakan  untuk  kanak-kanak  khas.  Ekoran  daripada  persidangan  ini, kementerian  Pelajaran  Malaysia  telah  mengabil  inisiatif  memperkenalkan pendidikan inklusif di Malaysia pada tahun 1995 walaupun amalan inklusif telah lama  dilaksanakan  di  Malaysia  melalui  rancangan  pendidikan  integrasi  atau percantuman ((Norshidah,etal 2009)

Daftar Istilah Kanak-Kanak Berkeperluan Khas

• Dalam Bahasa Ingerís istilah ‘kanak-kanak berkeperluan khas’ dinamakan ‘children with exceptional needs’ atau secara ringkas ‘exceptional children’.

• Orang Kurang Upaya. Mengikut Akta Orang Kurang Upaya 2008, “OKU termasuk mereka yang mempunyai kekurangan jangka panjang dari segi fizikal, mental, intelektual atau deria yang apabila berinteraksi dengan pelbagai halangan, boleh menyekat penyertaan penuh dan memberi kesan ke atas mereka apabila berada dalam masyarakat”.

• Kanak-kanak istimewa adalah sebahagian daripada mereka yang tergolong dalam kumpulan orang kurang  upaya (OKU), iaitu seseorang yang tidak berupaya menentukan sendiri bagi memperoleh sepenuhnya, atau sebahagian daripada keperluan biasa seseorang individu, dan tidak dapat hidup bermasyarakat sama ada dari segi fizikal, atau mental, dan berlaku sama ada sejak dilahirkan, ataupun sesudah itu.

• Kanak-kanak luar biasa (exceptional   children) - Kanak-kanak yang berbeza daripada kanak-kanak biasa; merangkumi mereka yang mengalami kesukaran dalam pembelajaran dan juga mereka yang menunjukkan pencapaian yang tinggi daripada kanak-kanak biasa. 

• Kanak-kanak kurang upaya (children with disabilities) - Kekurangan atau kehilangan fungsi anggota badan atau organ sering digunakan secara sinonim dgn mereka yang mempunyai ketidakupayaan atau ketidaksempurnaan.   Ketidakupayaan ini menghalang dan menghadkan keupayaan mereka dalam melaksanakan tugas-tugas yang dapat dilakukan oleh orang biasa. 

• Kanak-kanak yang mengalami kecacatan (handicapped Children) - Masalah yang dihadapi oleh mereka yang mempunyai ketidakupayaan atau kecacatan ketika berinteraksi dengan dengan persekitaran. 

• Kanak-kanak berisiko (at risk children) - Mereka tidak mengalami kecacatan tetapi dianggap mempunyai kemungkinan yang besar mengalami sesuatu kecacatan. Mereka menghadapi masalah dalam kelas biasa dan berisiko untuk menjadi cacat.     

• Pelbagai istilah telah digunakan untuk merujuk kepada ‘kanak-kanak berkeperluan khas’:

1. kanak-kanak istimewa (special children),
2. kanak-kanak luar biasa,(exceptional children)
3. kanak-kanak kurang upaya (children with disabilities)
4. kanak-kanak cacat (handicapped children),
5. kanak-kanak abnormal (abnormal children),
6. kanak-kanak bermasalah (children with impairments) dan
7. kanak-kanak terbantut pertumbuhan atau perkembangan (retarted children)

Kefahaman Mengenai Pendidikan Awal Kanak-Kanak

• Pendidikan awal kanak-kanak merujuk kepada program dan persekitaran yang disediakan untuk kanak-kanak yang berumur dari lahir hingga lapan tahun.
• Pendidikan pada peringkat umur ini biasanya berbentuk menyeluruh, memberi fokus kepada pendidikan intelek, rohani, emosi, sosial dan jasmani.
• Perkembangan kanak-kanak dipengaruhi oleh peningkatan umur, tahap kematangan dan pengalaman individu.
• Setiap kanak-kanak mempunyai tahap perkembangan yang berbeza walaupun mempunyai usia yang sama disebabkan oleh tahap kematangan yang berbeza dan mempunyai pengalaman dan  peluang yang berbeza.
• Guru-guru perlu mengetahui tahap-tahap perkembangan kanak-kanak supaya dapat menjalankan pengajaran dan penilaian dengan lebih sistematik mengikut tahap umur mereka.
• Pengetahuan guru berkaitan dengan milestone perkembangan kanak-kanak dapat membantu guru dalam mengenal pasti kanak-kanak yang berkeperluan khas berdasarkan kepada tingkah laku yang ditunjukkan oleh kanak-kanak.

• Aspek perkembangan yang perlu diberi perhatian adalah:
• Perkembangan fizikal
• Perkembangan sosio-emosi
• Perkembangan kognitif
• Perkembangan bahasa

Sejarah Pendidikan Khas (Umum)

1. Sejarah Pendidikan Khas boleh dibahagikan kepada tiga peringkat iaitu :

• Peringkat Pertama ( Awal – 1947): Peranan utama oleh institusi keluarga dan masyarakat iaitu pertubuhan agama, etnik, ibu bapa dan badan sukarela. Pada awal penubuhan memberipenekanan dan tumpuan pada masalah penglihatan. 

• Sekolah  Rendah Pendidikan Khas yang  paling awal ialah St. Nicholas di Pulau Pinang (1926) dan Princes Elizabeth di Johor Bharu (1949). 
• Sekolah Menengah Pendidikan Khas Persekutuan Pulau Pinang pula dibina khusus  untuk masalah pendengaran.  
• Bourgeault (1970) : Di zaman penjajahan British,  pendidikan khas untuk masalah penglihatan dipelopori oleh  pergerakan sosial  iaitu institusi-institusi bercorak keagamaan.
• Chua Tee Tee : Pendidikan khas di negara ini bermula apabila Misi Anglican mendirikan rumah dan Sekolah  St. Nicholas bagi OKUP di Melaka pada 1926 yang kemudian dipindahkan ke Pulau Pinang.

• Peringkat Kedua (1948 – 1980 ): Historical milestone  dengan memperlihatkan peranan dan penglibatan pihak kerajaan membuka dan menubuhkan sekolah pendidikan khas.  

• Pelbagai langkah diperkenalkan dan diperkemaskan  untuk meningkatkan mutu pendidikan iaitu model penyampaian baru dan komunikasi seluruh diperkenalkan kepada guru-guru pendidikan khas bermasalah pendengaran  dari 1979 -1981 dan 1984-1986.
• Kerajaan Persekutuan Tanah Melayu mempertingkatkan kemudahan di semua sekolah khas       mengalami zaman anjakan paradigma, merangka dasar pendidikan nasional yang komprehensif, menyediakan keperluan asas bagi pelajar-pelajar yang istimewa.
• Latihan guru-guru khas dimulakan pada tahun 1962 dalam bidang pendidikan kanak-kanak       bermasalah penglihatan dan pendengaran pada tahun 1963 di MPIK, Kuala Lumpur.
• Unit Pendidikan Khas, Bahagian Sekolah Kementerian Pendidikan ditubuhkan bagi menguruskan program pendidikan khas pada tahun 1964.
• Suatu perakuan kabinet iaitu perakuan 169, 170, 171, 172 dan 173 diterbitkan. Justeru, membantu memaju dan meluaskan skop program dan aktiviti Pendidikan Khas.
• Dasar mengenai pendidikan khas dinyatakan dalam Akta Pelajaran 1961 iaitu sekolah khas       bermakna sekolah yang menyediakan layanan pendidikan yang khas untuk murid-murid yang kurang upaya. Akta ini memberi kuasa kepada menteri untuk menyediakan kemudahan pendidikan khas, menggubal kurikulum pendidikan yang sesuai dengan jenis murid-murid bagi memperkembangkan pendidikan khas.

• Peringkat ketiga ( 1981 - sekarang ) : Pihak kerajaan merupakan penggerak utama untuk perkhidmatan kemudahan fizikal, khidmat sokongan, peruntukan kewangan dan  kepakaran disalurkan terus untuk pendidikan khas.

• Persidangan Bangsa-bangsa Bersatu  pada Tahun Antarabangsa Orang-orang Cacat 1981 menegaskan full participation and justice dan tidak bergantung kepada campassion of charity.
• Kerajaan Malaysia dengan konsep kerjasama iaitu Kementerian Pendidikan, Kementerian Kesihatan dan Jabatan Kebajikan Masyarakat memainkan peranan utama dalam enam aspek :   

1. mengutamakan pelbagai strategi dan program yang bersifat intervensi awal dan pencegahan       pelbagai kecacatan dari peringkat bayi dan penempatan kanak-kanak dalam program pemulihan dan pendidikan yang bersesuaian.
2. mewujudkan pelbagai jawatan kuasa antara kementerian bertujuan menyelaras dan memantau   perkembangan pelaksanaan program.
3. mengutamakan golongan yang tinggal di luar bandar.
4. mengutamakan pendekatan bersifat local community based daripada the specialized  residential centre.
5. menggalakkan decentralization bagi pusat, sekolah, kelas khas dan specialized di peringkat       daerah, negeri dan wilayah serta tidak tertumpu di kawasan bandar sahaja. 
6. mewujudkan kerjasama serantau dan peringkat antarabangsa dengan agensi-agensi kerajaan.

2. Sejarah Perkembangan Program Masalah Pembelajaran di Luar Negara dan dalam Negara:

Sejarah Perkembangan Program Masalah Pembelajaran di Luar Negara

Sejarah perkembangan masalah pembelajaran di luar negara dibahagi mengikut tiga kumpulan masalah pembelajaran yang terbesar iaitu terencat akal, autisme, sindrom down dan masalah tingkah laku dan emosi seperti yang berikut;

Terencat akal - ada 9 peringkat perkembangan sejarah terencat akal iaitu:

1.  A State of Confusion (Dari awal hingga 1700 M)
2. The Awakening (Dari 1700 M hingga 1800 M)
3. Early Optimism (Dari 1800 M hingga 1860 M)
4. Disillusionment (Dari 1860 M hingga 1890 M)
5. Sounding the Alarm (Dari 1890 M hingga 1930 M)
6. On-Hold (Dari 1930 M hingga 1950 M)
7. A Turning Point (Dari 1950 M hingga 1960 M
8. Center Stage (Dari 1960 M hingga 1970 M)
9. From Action to Introspection (Dari 1970 M hingga sekarang).

Autisme - Pada tahun 1919, Eugun Blueler memperkenalkan perkataan “Autism”.

1. Istilah Autism merujuk kepada “development disorder” atau masalah perkembangan.
2. Aspeger  telah  membincangkan  tentang  kanak-kanak  yang  luar  biasa daripada  aspek  masalah  sosial,  tidak  mempunyai  pemahaman interpersonal,  menunjukkan  pelbagai  bentuk  perkembangan  kognitif, linguistik dan tidak ambil kisah kepada apa yang dilakukan. 

Sindrom Down

1. Sejarah  awal  bermula  pada  tahun  1505  apabila  sebuah  lukisan  yang terukir di tempat pemujaan di Achen , Jerman.
2. Pada tahun 1866 seorang doktor perubatan bernama Dr. John Langdon Down telah menghuraikan ‘ciri-ciri khusus’ sindrom down.
3. Pada  tahun  1932,  De  Waardenburg  berpendapat  down  syndrome mungkin  disebabkan oleh ketidaknormalan kromosom.
4. Pada tahun 1959, Dr Jerome Lejuene dan rakan-rakannya di Paris telah menemui bahawa Down Syndrome berlaku kerana kelebihan bilangan kromosom.

Masalah tingkah laku dan emosi

1. Sejarah bagi masalah tingkah laku dan gangguan emosi bermula pada tahun  1547  di  mana  institusi  pertama  dibuka  untuk  orang  yang mempunyai masalah mental di St. Mary Bethlehem, London.
2. Pada tahun 1792, Philippe Pinel, seorang ahli psikiatri dari Perancis  telah mengarahkan  supaya  orang  ramai  lebih  berperikemanusiaan  kepada golongan ini di Salpetriete, Paris iaitu tempat orang kurang siuman.
3. Dalam tahun 1745-1813, Benjamin Rush yang dianggap sebagai  “Father of  American  Psychiatrist”  mencadangkan  lebih  kepada  kaedah   kasih sayang untuk kanak-kanak ini. 

Sejarah  Perkembangan  Program  Masalah  Pembelajaran  di  Dalam Negara.  

Pendidikan  Khas  Bermasalah  Pembelajaran  diwujudkan  berdasarkan  kepada keputusan   perbincangan  Jawatankuasa  Advokasi  Persatuan  Kanak-kanak Terencat Akal Selangor dan Wilayah Persekutuan pada 3 Oktober 1987. Berikut adalah rentetan perkembangan program masalah pembelajaran di Malaysia

Tahun Peristiwa

1. 1988 -  Jabatan  Pendidikan  Wilayah  Persekutuan  mula menubuhkan  Kelas  Khas  Bermasalah  Pembelajaran (KKBP)  yang  pertama  di  SRK  (L)  Jalan  Batu  1,  Kuala Lumpur (dua kelas dengan 20 orang murid dan tiga orang guru terlatih).
2. -  Jabatan Pendidikan Selangor membuka dua kelas di SRK Jalan Raja Muda, Seksyen 4, Shah Alam, Selangor. 
3. 1990 -   Ujian Percubaan Alat Penilaian Kelas Khas Bermasalah  Pembelajaran (KKBP) yang melibatkan dua ratus orang murid dari kelas-kelas percantuman telah diuji.
4. - Mesyuarat   menganalisis  data  dari  ujian  percubaan  di Universiti Malaya.
5. 1991 - Kursus Satu Tahun Bermasalah Pembelajaran bermula di Maktab Perguruan Ilmu Khas, Cheras, Kuala Lumpur.
6. 1992 -  Pembukaan  program  Pendidikan  Khas  Bermasalah Pembelajaran  (KKBP)  di  seluruh  negara  secara berperingkat.
7. 1993 - Program Pendidikan Khas di Fakulti Pendidikan Universiti Kebangsaan Malaysia.  Program ini merupakan program gabungan prinsip Pendidikan Am dan prinsip Pendidikan Khas.
8. 1995 -  Pendidikan Inklusif bermula.
9. 1996 -  Pembukaan  program  Pendidikan  Khas  Bermasalah Pembelajaran Printis peringkat sekolah menengah di SMK Yaacub Latiff, Jalan Peel dan SMK Bandar Baru Sentul, Kuala Lumpur
10. 2006 -  Statistik Jabatan Pendidikan Khas (2006) menunjukkan pertambahan  ketara  bilangan  program  masalah pembelajaran di sekolah rendah iaitu sebanyak 473 buah pada  tahun  2003  kepada  656  buah  pada  tahun  2006. Manakala  bilangan  program  di  sekolah  menengah sebanyak 187 buah pada tahun 2003 kepada 320 buah pada tahun 2006.

3. Sejarah Perkembangan Pendidikan Khas di Malaysia Mengikut Kategori:

     a) Program Pendidikan Khas Bermasalah Penglihatan

•  1926 : SRPK St Nicholas oleh Gereja Anglican di Melaka kemudian 1931 pindah ke Pulau Pinang.
• 1948 : SRPK Princess Elizabeth dengan kemudahan asrama oleh Jabatan Kebajikan Masyarakat di Johor Bahru dan Institut Berasrama Pusat Latihan Gurney.
• Pembukaan Institut Taman Harapan
• Rancangan percantuman bagi pendidikan kanak-kanak cacat penglihatan di SR dan SM.
• 1977 : Permulaan latihan perguruan khas di MPIK
• 1978 : Penubuhan Jawatankuasa Utama Pembentukan kod Braille Bahasa Melayu.
• 1983 : Pengambilalihan SRPK oleh Kementerian Pendidikan
• 1984 : Penubuhan Jawatankuasa Kod Braille Al-Quran, bahan-bahan dalam braille seperti buku teks dan penyelenggaraan alatan braille.

     b) Program Pendidikan Khas Bermasalah Pendengaran

• 1954 : Pembukaan kelas pendidikan khas di Jalan Northam Pulau Pinang.
• 1963 : Pembukaan kelas-kelas Pendidikan Khas Rancangan Percantuman Cacat Pendengaran SR dan SM. Latihan perguruan pendidikan khas cacat pendengaran di MPIK.
• 1978 : Pengenalan kaedah komunikasi seluruh oleh KPM untuk menggubal sistem bahasa Melayu kod tangan.
• 1987 : Pembukaan SMPK Vokasional Shah Alam.

     c) Program Pendidikan Khas Bermasalah Pembelajaran

• 1988 : KPM memulakan kelas perintis untuk murid-murid peringkat rendah masalah pembelajaran.

     d) Program Pendidikan Khas Terencat akal

• 1955 : Pembukaan Rumah Jubilee Johor Bahru oleh Kementerian Kebajikan Am.
• 1964 : Penubuhan Persatuan Terencat Akal  Selangor.
• 1966 -1988 : Penubuhan sekolah-sekolah terencat akal di Ipoh, Pulau Pinang, Johor Bahru, Seremban, Kuala Terengganu, Kuala Kubu Baru dan Tanjung Aru.

     e) Program Pendidikan Khas Percantuman/Inklusif

• 1962 : program percantuman dan inklusif bagi murid-murid cacat penglihatan
• 1988 : kelas perintis untuk murid-murid bermasalah pembelajaran.
• 1993 : 3 pelajar di Tingkatan 6 Bawah SM Methodist (L) Kuala Lumpur.
• 1994 : program rintis di 14 buah sekolah seluruh negara.
• 1995 : Program Bermasalah pembelajaran peringkat menengah dimulakan.

4. Perkembangan Pendidikan Khas di United Kingdom :

• Di United Kingdom pada abad ke-19, Cik Bennett membuka sekolah pendidikan khas di pondok iaitu  Battersea Park, London untuk kanak-kanak TB. 
• Bilangan kes mahkamah yang bertambah dalam pendidikan khas telah menyumbang kepada perkembangan undang-undang pendidikan khas di United Kingdom.
• Pada tahun 1974, Jawatankuasa Inkuiri Pendidikan Kanak-kanak Cacat Warnock ditubuhkan dengan tujuan mengkaji semula pendidikan khas di Britain. Laporan Warnock yang diumumkan pada 1978 banyak mempengaruhi perkembangan dan pembangunan pendidikan khas di Britain.

Laporan ini menekankan kepada konsep percampuran antara kanak-kanak berkeperluan khas dengan kanak-kanak biasa yang dikenali sebagai ‘integerasi’ atau ‘inklusif’ diperluaskan. Konsep integrasi atau inklusif menekankan bahawa kanak-kanak berkeperluan khas perlu belajar di sekolah harian biasa dan berpeluang bergaul dengan kanak-kanak biasa. Dasar ini dilaksanakan dan diamalkan sehingga ke hari ini. Dasar ini juga dijadikan panduan kepada negara-negara lain dalam melaksanakan pendidikan khas. 

• Sejak implementasi Akta Pendidikan (Education Act) 1981 sehingga Akta Special Educational Needs and Disability Act (SENDA)2001, bertujuan untuk memajukan sistem pendidikan khas.
• Akta  DDA (Disability Discrimination Act )1995 melarang pihak tertentu melakukan diskriminasi terhadap OKU dalam bidang pendidikan, pekerjaan, penyediaan kemudahan dan perkhidmatan.

5. SENDA 2001 memberi tumpuan pada :

1. memperkukuhkan hak kanak-kanak berkeperluan khas untuk dididik di sekolah.
2. memerlukan LEA ( Local Educatioan Authorities) menyediakan nasihat dan maklumat    serta cara menyelesaikan pertelingkahan kepada ibu bapa berkenaan.
3. memerlukan LEA mematuhi tempoh masa yang diarahkan oleh Tribunal Pendidikan Keperluan Khas. 
4. memerlukan pihak sekolah memaklumkan ibu bapa tentang pendidikan khas dan penilaianstatutori mengenai keperluan pendidikan khas pelajar.

6. Perkembangan Pendidikan Khas di Amerika Syarikat :

• Pada abad ke-18 dan abad ke-19, kanak-kanak cacat diasuh dan dididik oleh institusi khas serta diasingkan daripada masyarakat.
• Idea Johnn Wilhelm Klein 1810, bahawa kanak-kanak cacat perlu diberi perhatian khusus iaitu kanak-kanak cacat sepatutnya belajar bersama-sama dengan kanak-kanak normal dan tidak     diasingkan. Namun tidak mendapat sambutan. Walau bagaimanapun selepas 90 tahun, idea tersebut dihidupkan semula.
• Pada 1900, kebanyakan sekolah awam di Amerika Syarikat telah menubuhkan kelas khas bagi mereka yang buta, pekak, terencat akal, cacat anggota dan masalah dalam pertuturan.
• Pada tahun 1963,Presiden John F. Kennedy meluluskan kertas Perundangan Public Law 94 - 142 yang menghuraikan takrifan serta perkhidmatan untuk kanak-kanak cacat.
• National Education Association (NEA) telah meluluskan resolusi pendidikan untuk kanak-kanak cacat.
• Menurut psycology wikia pada tahun 1950-an dan 1960-an, Persatuan Keluarga dan Advokasi telah ditubuhkan untuk membela nasib kanak-kanak kurang upaya. Kerajaan persekutuan telah memperuntukkan dana dan undang-undang yang menyokong, membangun dan melaksanakan program-program serta perkhidmatan untuk mereka.
• Bahagian 504 daripada undang-undang Rehabilitasi tahun 1973 telah menjanjikan hak-hak sivil untuk orang kurang upaya menerima bantuan kewangan.
• Pada 29 Novermber, 1975 Kongres (atau Parlimen) Amerika Syarikat meluluskan Public Law 94-142 yang dahulunya dikenali sebagai Akta Pendidikan untuk Semua Kanak-Kanak Cacat (Education for All Handicapped Children Act). Undang-undang awam (PL 94-142) ini memberi hak istimewa kepada kanak-kanak kurang upaya menerima pendidikan secara percuma.
• Civil Right Act of 1964 perlindungan dan menentang diskirminasi kepada orang cacat. 1990, skop pendidikan khas diperluaskan kepada kategori autism dan kecederaan otak (traumatik) dan pada tahun 1997 diperluaskan pada kanak-kanak hyperaktif (ADHD)
• Pada tahun 1990, Public Law 94-142 diberi nama baru dan diperluaskan. Kini ia panggil Akta Pendidikan Individu Kurang Upaya (Individuals with Disabilities Education Act, Public Law  94-476) atau lebih dikenali dengan singkatan IDEA. 
• 2004, akta Disabilities Education Act memperuntukkan bahawa kanak-kanak kurang upaya yang melibatkan diri dalam kegiatan senajata api, dadah atau kekerasan boleh ditempatkan dalam tatacara pendidikan alternatif sementara. 

Peruntukan dalam IDEA menerangkan hak orang kurang upaya untuk dilindungi daripada aspek:

1. Penyediaan pendidikan percuma bercorak awam dan sesuai dengan keperluan kanak-kanak khas
2. Pendidikan bagi kanak-kanak khas dilaksanakan dalam persekitaran yang tidak menghalangkan mereka untuk berkembang
3. Kanak-kanak khas dilindungi daripada sebarang elemen bercorak diskriminasi dalam penilaian pendidikan
4. Penglibatan ibu bapa dalam merancang dan menentukan perkembangan pendidikan setiap murid. konsep ‘kolaboratif’ iaitu satu konsep yang mana pelbagai pihak seperti ibu bapa, kaunselor dan guru, terlibat sama dalam merancang pendidikan murid-murid khas.
5. Penyediaan rancangan pendidikan individu (RPI) bagi setiap murid khas, iaitu guru pendidikan khas dikehendaki menyediakan rancangan pendidikan individu bagi setiap murid khas dengan mengikut prosedur yang ditetapkan. 

7. Perkembangan Pendidikan Khas di Malaysia :

• Dasar mengenai pendidikan khas di Malaysia dinyatakan dalam Akta Pelajaran1961. Dalam Bahagian I (Tafsiran) Akta ini dinyatakan bahawa; “sekolah khas bermakna sekolah yang menyediakan layanan pendidikan yang khas untuk murid-murid yang kurang upaya”.
• Laporan Jawatankuasa Kabinet (1978) yang mengkaji Perlaksanaan Dasar Pelajaran melalui Perakuan 169. Perakuan ini menyebut; Dengan adanya kesedaran bahawa kerajaan seharusnya bertanggungjawab terhadap pendidikan kanak-kanak cacat adalah diperakukan kerajaan hendaklah mengambil alih sepenuhnya tanggungjawab pendidikan itu dari pihak-pihak persatuan yang mengendalikannya pada masa ini. Di samping itu penyertaan oleh badan-badan sukarela dalam memajukan pendidikan kanak-kanak cacat hendaklah terus digalakkan.
• Mesyuarat Jawatankuasa Perancangan Pendidikan telah bersidang pada 30 Jun 1981 dan memutuskan penubuhan sebuah Jawatankuasa Antara Kementerian untuk mengkaji dan menentukan bidang tugas masing-masing mengenai kanak-kanak kurang upaya. Kementerian-kementerian yang terlibat adalah:

1. Kementerian Pendidikan – bertanggungjawab memberikan pendidikan khas untuk kanak-kanak bermasalah penglihatan, bermasalah pendengaran dan kanak-kanak bermasalah pembelajaran (terencat akal) yang boleh dididik.
2. Kementerian Kesihatan – bertanggungjawab mengenal pasti di peringkat awal dan menyaring kanak-kanak yang dilahirkan dalam keadaan berisiko.
3. Jabatan Kebajikan Masyarakat (kini Kementerian Pembangunan Wanita, Keluarga dan Masyarakat) bertanggungjawab mewujudkan pendidikan kanak-kanak yang kurang upaya fizikal, terencat akal sederhana dan teruk serta kanak-kanak spastik. 

• Akta Pendidikan 1981 pula meletakkan kepentingan peranan ibu bapa dalam pelaksanaan pendidikan khas. Manakala Akta Kanak-kanak 1989 (Children’s Act, 1989) memperkukuhkan pelaksanaan pendidikan khas melalui dua  perubahan yang ditekankan. Dua  perubahan yang ditekankan dalam akta Kanak-kanak 1989:

1. Pertama, amalan membuat diagnosis ke atas kanak-kanak berkeperluan khas yang sebelum ini dilakukan oleh hanya ahli perubatan dipinda kepada konsep ‘koloboratif’ iaitu, diagnosis dilakukan oleh pelbagai pihak yang terlibat dalam pendidikan khas mengikut kepakaran dan keperluan. Umpamanya, ahli psikologi pendidikan membuat diagnosis ke atas keperluan mengikuti pendidikan dan ahli patologi bahasa membuat penilaian terhadap keupayaan berbahasa ke atas kanak-kanak berkeperluan khas. Apa yang jelas, akta ini memberi ruang kepada pelbagai pihak dengan pelbagai kepakaran dalam menentukan pendidikan kanak-kanak berkeperluan khas.
2. Keduanya, konsep ‘pengasingan’ tempat belajar kanak-kanak berkeperluan khas diganti dengan konsep integrasi atau inklusif iaitu kanak-kanak berkeperluan khas belajar bersama dengan kanak-kanak biasa dalam sekolah dan kelas yang sama. Kedua-dua akta (Akta Pendidikan 1981 dan Akta Kanak-kanak 1989) tersebut telah mengambil kira cadangan-cadangan dalam Laporan Warnock. Hal ini selari dengan apa yang berlaku di Amerika.

• Akta Pelajaran 1961 disemak semula dan digantikan dengan Akta Pendidikan 1996. Satu bab khusus mengenai Pendidikan Khas telah dimasukkan dalam akta tersebut yang menyarankan bahawa: Seksyen 40 and seksyen 41 dalam Akta 1995 dilihat oleh pelbagai pihak sebagai ‘era baru’ dalam dunia pendidikan khas kerana Menteri Pendidikan dikehendaki membuka kelas jika ada permintaan daripada masyarakat.
• Akta ini juga memperuntukan kuasa kepada Menteri untuk menentukan tempoh persekolahan dan kandungan kurikulum untuk keperluan pendidikan khas. Amalan pada masa ini, kanak-kanak berkeperluan khas dibenarkan bersekolah sehingga mereka berumur 19 tahun. (41.1). Tertakluk kepada subseksyen (2) dan (3), menteri boleh melalui peraturan-peraturan menetapkan:

1. Tempoh pendidikan rendah dan menengah yang sesuai dengan keperluan murid yang menerima pendidikan khas;
2. Kurikulum yang hendaklah digunakan berhubungan dengan pendidikan khas;
3. Kategori murid yang memerlukan pendidikan khas dan kaedah yang sesuai bagi pendidikan murid dalam setiap kategori sekolah khas; dan
4. Apa-apa perkara lain yang difikirkan oleh Menteri suaimanfaat atau perlu bagi maksud topik ini. Menteri hendaklah mengadakan pendidikan khas di sekolah khas yang ditubuhkan di bawah perenggan 34(1)(b) atau di mana-mana sekolah rendah atau menengah yang difikirkan oleh menteri suai manfaat.

8. Tarikh-tarikh penting dalam perkembangan pendidikan Khas di Malaysia:

• 1926 Pembukaan Sekolah Rendah Buta Kebangsaan St. Nicholas di Melaka
• 1931 Sekolah Rendah Buta Kebangsaan St. Nicholas berpindah ke Pulau Pinang
• 1948 Pembukaan Sekolah Rendah Buta Kebangsaan Princess Elizabeth dengan kemudahan asrama oleh Jabatan Kebajikan Masyarakat di Johor Bahru
• 1953 Pembukaan Institut Taman Harapan, Pusat Pertanian Temerloh (JKM)
• 1954 Pembukaan Sekolah Kanak-kanak Pekak Persekutuan (Rendah dan Menengah) di Pulau Pinang
• 1958 Pembukaan Institut Taman Cahaya, Pusat Pertanian Sandakan (JKM)
• 1962 Rancangan Percantuman bagi Pendidikan Kanak-kanak Bermasalah Penglihatan dengan pelajar biasa di sekolah rendah dan menengah 
• 1963 Permulaan Latihan Perguruan Pendidikan Khas Masalah Pendengaran di Maktab Perguruan Ilmu Khas
• 1977 Penubuhan Jawatankuasa Utama Pembentukan kod Braille Bahasa Melayu
• 1978 Pembukaan Sekolah Menengah Berasrama kurang berupaya penglihatan,Setapak. Pengenalan kaedah komunikasi dan penggubalan Sistem Kod Tangan Bahasa Melayu Kelas pemulihan untuk pelajar yang lembam atau lemah dalam pelajaran
• 1979 Penubuhan Jawatankuasa Kebangsaan Kurikulum Sekolah Menengah Pendidikan Khas Vokasional, Kementerian Pendidikan
• 1983 Penubuhan Jawatankuasa Kod Braille al-Quran
• 1984 Penubuhan Unit Penerbitan dan Percetakan Bahan-bahan Braille, Kementerian Pendidikan
• 1987 Pembukaan Sekolah Menengah Buta Pendidikan Khas Vokasional, Shah Alam
• 1988 Permulaan kelas perintis untuk pelajar Bermasalah Pembelajaran
• 1994 Pembukaan kelas-kelas program inklusif di 14 sekolah
• 1995 Program  Masalah Pembelajaran peringkat menengah dimulaka
• 1998: Jab. Pendidikan Khas diberi tanggungjawab mengendalikan Program Pendidikan Pemulihan Khas bagi kanak-kanak lembam (slow learner).